Joppe en Gerda

Mijn laatste week - Nieuw Jaar

De dag na mijn verjaardag begint mijn laatste week, maar dat weet ik dan nog niet. Ik ben hondsmoe die dag maar dat ben ik inmiddels gewend. Een actieve dag wordt altijd gevolgd door een bijkomdag. Komt natuurlijk omdat ik ziek ben en daardoor kortademig. Dat laatste lijkt wel steeds sneller steeds erger te worden.  Net voor mijn verjaardag nog een drain gehad en nu begin ik het alweer te merken - hoesten en weinig lucht krijgen. Ik bivakkeer in de woonkamer omdat het naar boven naar mijn kamer gaan  een hele onderneming is vandaag. Zo vermoeiend. Bovendien vind ik het wel fijn – pap en mam om me heen, wat leven en als ik wat nodig heb hoef ik het maar aan te geven. Ik doe niet veel, ik hang wat in de stoel voor de TV en pap of mam hangt en kijkt met me mee. Dood zijn is niet zo erg, maar dood gaan wel. Het is zó’n eenzame aangelegenheid. Want hoe goed ook bedoeld, ze kunnen niet anders dan naast me zitten.
Al in september schreef ik in mijn schrift hoe en waar ik begraven wil worden,  welke muziek ik wil, en hoe mijn grafsteen er uit moet zien – maar het is me gelukt, ik ben 18 en nog niet dood. Het hoogseizoen mag dan voorbij zijn maar míjn seizoen nog niet.  Er staan nog wel wat dingetjes op stapel. En in het nieuwe jaar – op 9 januari ga ik met twee van mijn leraren, pap, mam en opa naar Ieper, de slagvelden van Wereldoorlog I bekijken. Eén van die twee docenten – meneer Meester weet heel veel van Wereldoorlog I en is al vaak in Ieper geweest. Hij weet wat hij mij moet laten zien. We moeten rekening houden met veel lopen en modder, dus laarzen mee. Ik verheug me er op. Maar eerlijk gezegd vraag ik me stiekem ook wel af of het dan nog wel zal gaan, ik ben zo kortademig. Maar als mam zich dat hardop afvraagt dan ergert me dat enorm, het maakt me boos . Ik laat niet merken dat ik er ook wel bang voor ben en reageer kribbig en stoer: “natuurlijk kan ik dat, desnoods moet ik maar wat vaker rusten, desnoods in een rolstoel, maar gaan zal ik.”

 

Maar nu eerst de dagen tussen kerst – mijn verjaardag en Oud en Nieuw. Dat vieren pap, mam en ik zoals altijd met z’n drieën. We gaan vleesfonduen. Dat doen we al jaren zo. Tradities, daar houd ik van.
De eerste dagen na kerst  verlopen rustig. Ik ga toch af en toe maar weer naar mijn kamer en heb via MSN nog wat gesprekjes met wat vrienden. Beetje napraten over de surpriseparty, wat grappen over leraren en over hoe we de kerstdagen zijn door gekomen. Dat was maandag, de 28ste. Het zou de laatste keer zijn, wist ik veel.
Op mijn kamer ben ik een treinbaan aan het aanleggen met van alles erom heen: huisjes, autootjes, een station, bomen – van alles. Ik probeer wat nieuw gekregen huisjes in elkaar te zetten en te verven maar het lukt me maar kort om er mee bezig te zijn. Het is té vermoeiend. Ik baal er echt van. Ik heb het ook weer vaak koud en m’n spieren krampen, er zit slijm in m’n keel en lijkt zelfs wel – in mijn wangen, ik wist niet eens dat dat ook al kan. Het is allemaal zo vervelend, ik begin er zó moe van te worden, was het met al die ellende nou maar eens afgelopen! Rare gedachte, ik wil niet dood maar ik wil wel dat hoesten, die kortademigheid,  die vermoeidheid, die krampende spieren en die kou  in mijn lijf, dat alles wil ik kwijt en dat … kan alleen maar door de dood.
Ik voel me met de dag meer kortademig worden.  Pap houdt mij goed in de gaten, hij luistert naar mijn longen, voelt mijn pols en zet een metertje op mijn vinger waarmee hij kan zien of ik genoeg zuurstof in mijn bloed heb. Ik heb gezegd dat ik absoluut niet meer opgenomen wil worden in het ziekenhuis, ik heb het ermee gehad, bovendien wat baat het nog? Toch belt pap met de longarts en samen besluiten ze dat ik zuurstof aan huis krijg. Een grote fles met een lange slang, zodat ik me door het huis kan bewegen, met aan het uiteinde een mondkapje. Laat maar komen, maar ik denk dat het wel wat overdreven is, dat heb ik niet nodig, zo erg is het nu ook weer niet.
Ik zit in de woonkamer een bouwpakketje in elkaar te zetten als die fles gebracht wordt, een heel gevaarte. We moeten een sticker op de voordeur dat we zuurstof in huis hebben, dat schijnt in bepaalde situaties gevaarlijk te kunnen zijn. Zet dat ding, die fles maar in een hoek, ik kijk er niet naar, heb geen interesse, laat mij maar lekker verder bouwen. Ik heb het niet nodig, vandaag voel ik me al weer wat fitter dan gisteren. En ga ik in de middag lekker met pap naar de treinenwinkel in Duitsland. Het is gezellig zo samen met pap op pad. Het rondkijken in die winkel – tje wát vermoeiend.
De volgende dag – de laatste van 2009 – heb ik mijn tweede rijles. Het gaat niet zo goed maar dat komt vooral doordat ik te weinig lucht kan krijgen.  Daarna ga ik voor het eerst toch aan die fles zuurstof en ik moet zeggen: het helpt, het lucht letterlijk op, ik voel me gelijk een stuk beter.  Dat is mooi want ik krijg bezoek van Han van de harmonie van pap. Een leuke vent waarmee je goed kunt grappen en dat doe ik dan ook. Op mijn surprise party heb ik een fles whisky gekregen en dat terwijl ik geen alcohol drink. Inmiddels weet ik dat de fles gevuld is met cola, gewoon een leuk geintje van mijn vrienden. Nu heb ik mijn kans. Ik stel voor de fles whisky open te maken en er één te drinken. Zelfs pap kijkt verbaasd. “Ik ga toch dood, dan kan ik het nu best wel proberen, het maakt niets meer uit.” En dus pakt pap whiskyglazen uit de kast, maken we de fles open en schenk ik de inktkleurige whisky in. Mam komt binnen op het moment dat we proosten. Een betere timing was niet mogelijk geweest. Het is gewoon een vrolijke gezellige middag.

 

Als Han vertrokken heb ik de pijp leeg. Mam vraagt of we wel moeten gaan fonduen, is het niet te veel voor me, wil ik niet liever rustig op de bank liggen. Nee dus, ik wil dat we fonduen, gewoon zoals ieder jaar, een gewoonte die ik ook nu in ere wil houden. En bovendien, op de bank liggen kan ik helemaal niet, dan begin ik juist te hoesten. Maar ik heb het wel heel erg koud, sla een vracht fleecedekens om me heen en zo zit ik dan aan tafel. Vlees eten lukt niet, het kauwen en slikken vergt teveel kracht. Wat zachte vruchtjes die als vanzelf naar binnen glijden dat is alles wat ik eet, maar ja erg veel trek heb ik eigenlijk helemaal niet. Het zitten aan de tafel houd ik niet vol en zo beland ik toch op de bank met een stapel kussens in mijn rug zodat ik niet zoveel hoef te hoesten. Ik heb het koud, ik ben zó moe en ademhalen is zó vermoeiend. Die zuurstoffles, ik zal er toch aan moeten geloven.
En dan is het twaalf uur. De klokken luiden, buiten barst het vuurwerk los. Ik kijk, op een stoel door het achterraam, pap en mam staan om me heen. Een vreemd moment want hoe kunnen we elkaar nou gelukkig Nieuwjaar wensen?  Ik ga dood, pap en mam weten niet zo goed wat ze moeten zeggen of doen en dus kijken we maar naar wat er buiten gebeurt. Ondertussen SMS ik mijn vrienden en wens hun een gelukkig Nieuwjaar. Het is de enige weg waarlangs ik hun kan bereiken om ze het beste te wensen, nu het nog kan.  Ik krijg veel berichtjes terug, ‘ook voor jou een gelukkig Nieuwjaar’, goed bedoeld maar dat gaat er niet meer van komen, dat weet ik nu wel. En gek genoeg, het doet me niet meer zoveel. Eerder was ik soms in paniek of boos of domweg heel verdrietig, maar nu … berusting en gek genoeg uitkijken naar het moment dat ik van al die ellende af ben. Anderzijds vind ik het stiekem wel goed van mezelf dat ik het heb gehaald: 2010.

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Annelore | Antwoord 14.08.2015 09:24

Aangrijpend Gerda, maar wat een bijzonder joch....

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

02.10 | 11:25

Lord Bubuza verenigde mijn man en ik na 8 jaar scheiden .. Het begon allemaal toen mijn man vreemd ging en elke keer dat ik klaagde dat hij niet zou luisteren in plaats daarvan zal hij wakker worden zonder een woord te zeggen, kwam hij op een dag thuis va

...
03.08 | 23:49

Ha Maarten, dank voor je reactie. Jij houd je bezig met de geschiedenis v.d. Fröbergen? Ben benieuwd naar de documenten waar je het over hebt. Van de marine?

...
03.08 | 20:00

Erg mooi verhaal, ik heb documenten die je verhaal bevestigen. Ondertussen boek besteld.

...
19.05 | 19:28

Een nieuwe toevoeging aan mijn website: Schrijfsels. Oefeningen in schrijven, gedachtespinsels, gedichtjes, mijmeringen, zo maar wat gepraat.

...
Je vindt deze pagina leuk