Moeder

Joppe stelt zichzelf aan zijn lezers voor. Hij vertelt over zijn wortels en blijft daarbij wat uitvoeriger stil staan bij zijn voorvader Samuel die gevaren heeft op een Nederlands marineschip en zijn einde vond bij de Molukken-Indonesië. In het verhaal verwijst hij naar mij als je over deze Samuel meer wilt weten. Om zijn verhaal te lezen verwijs ik je naar het menu Het Levensverhaal.

Hieronder een beeldimpressie van Hellevoetsluis in die jaren, het marine-esakader bij de Molukken en een liedtekst - mischien wel bekend - Hop Marjanneke. een liedje dat in de jaren van Samuel en Anna geboren is, een ondeugend liedje over de aanwezigheid van de Fransen in ons land.
Hopelijk helpt dit om je een beeld te vormen van de tijd waarin het verhaal van Samuel zich afspeelt.

Hellevoetsluis was vanaf de 16e eeuw tot in de 19e eeuw een marinehaven van betekenis. Zeilschepen voeren af en aan. Ze werden in Hellevoetsluis onderhouden en gerepareerd. Hier kwamen de levens van Samuel en Anna bij elkaar.
De Patriotten waren Fransgezind, zij wilden vernieuwing in de Nederlanden. Het volk was veelal Oranjegezind. Niet zo vreemd want het was de gewone man die de rekening moest betalen voor de Franse heerschappij in de Nederlanden. In Rotterdam was het roepen van 'Oranje Boven' verboden. Het toch doen was dus een echte verzetsdaad.
Bij de Molukken - het eiland Saparua - stierf Samuel Fröberg op 24 oktober 1817. Ver weg van zijn moederland Zweden en zijn vrouw en kinderen in Hellevoetsluis. Door ziekte of gesneuveld? Archiefonderzoek kan hier misschien meer licht op werpen.

We zijn we weer terug van vakantie. We hebben het heerlijk gehad in de Cevennen. Nu moeten we ons dagelijks leven weer oppakken en daar hoort boodschappen doen nu eenmaal als één van de eerste dingen bij. En dus sta ik zaterdag weer met een kar vol eten, drinken en diversen bij de kassa. Als ik mijn kassabon krijg, krijg ik er een zakje bij met iets, ik weet niet wat. “Dit zijn bouwsteentjes, daar kunnen de kinderen mee bouwen.” Niets aan de hand, ik zeg vriendelijk dat ik ze niet hoef te hebben. Achter mij staat een oudere man, hij heeft een paar dingetjes af te rekenen. Spontaan biedt de caissière hem het zakje bouwsteentjes aan.  “Wilt u ze hebben?” Gewoon, niets bijzonders. De man antwoordt even spontaan, opgewekt en trots dat hij ze graag wil hebben want “ik heb kleinkinderen”.
Au … geen kind, geen kleinkind. Au.


De maandag daarop rijdt ik, eerlijk gezegd met frisse tegenzin,  naar mijn werk. Op het fietspad een eenzaam fietsertje. Een jonge knul, dertien, veertien jaar,  beetje voorover gebogen, rugzak met schoolboeken op de rug. Stug trapt hij door. Waar gaan zijn gedachten naar toe? Het proefwerk dat hij later die dag heeft? Gewoon, niets bijzonders.
Mijn gedachten zijn voor ik er erg in heb jaren terug in de tijd. Joppe heeft zijn fiets uit de schuur gepakt en gaat op weg naar school.  Ik vertrek iets later naar mijn werk, zelfde richting. Ik passeer hem, zie hem fietsen, een jonge knul, dertien, veertien jaar, beetje voorover gebogen, rugzak met schoolboeken op de rug. Stug trapt hij door. Waar gaan zijn gedachten naar toe? Het proefwerk dat hij later die dag heeft?
Au, geen kind, geen rugzak. Au.

Gewoon, niets bijzonders, alleen maar kleine alledaagse dingen, kleine alledaagse pijn.

Nieuwe reacties

02.10 | 11:25

Lord Bubuza verenigde mijn man en ik na 8 jaar scheiden .. Het begon allemaal toen mijn man vreemd ging en elke keer dat ik klaagde dat hij niet zou luisteren in plaats daarvan zal hij wakker worden zonder een woord te zeggen, kwam hij op een dag thuis va

...
03.08 | 23:49

Ha Maarten, dank voor je reactie. Jij houd je bezig met de geschiedenis v.d. Fröbergen? Ben benieuwd naar de documenten waar je het over hebt. Van de marine?

...
03.08 | 20:00

Erg mooi verhaal, ik heb documenten die je verhaal bevestigen. Ondertussen boek besteld.

...
19.05 | 19:28

Een nieuwe toevoeging aan mijn website: Schrijfsels. Oefeningen in schrijven, gedachtespinsels, gedichtjes, mijmeringen, zo maar wat gepraat.

...